Choroby wirusowe – rodzaje, objawy i skuteczne metody leczenia infekcji

Z tego artykułu dowiesz się:

1. Czym jest wirus?
2. Jak zbudowany jest wirus?
3. Rodzaje wirusów
4. Jakie są choroby wirusowe człowieka?
5. Choroby wirusowe – objawy
6. Leczenie infekcji wirusowych
7. Jak zapobiegać chorobom wirusowym?

Czym jest wirus?

Wirus to specyficzny rodzaj drobnoustroju, który nie jest zdolny do namnażania się poza komórkami gospodarza. Tradycyjnie nie zalicza się ich do organizmów żywych, ponieważ nie posiadają własnego układu metabolicznego, struktury komórkowej ani organelli. Nie potrafią samodzielnie rosnąć, oddychać ani się poruszać – są to w istocie cząstki materii zaprogramowane na replikację.

Budowa typowego wirusa jest skrajnie prosta: składa się on z białkowej otoczki (kapsydu) oraz materiału genetycznego (kwasu DNA lub RNA). Aby przetrwać i tworzyć kolejne cząsteczki, wirus wykorzystuje zasoby komórek ludzkich. Po wniknięciu do organizmu zakłóca funkcjonowanie zainfekowanych komórek, co czyni go klasycznym pasożytem wewnątrzkomórkowym.

Ciekawostką medyczną są badania naukowców z Washington University School of Medicine, które dowodzą, że każdy człowiek jest nosicielem wirusów, podobnie jak bakterii. O ile świadomość istnienia korzystnej flory bakteryjnej jest powszechna, o tyle kwestia nosicielstwa wirusów wciąż jest badana – okazuje się, że nie zawsze wywołują one natychmiastową reakcję immunologiczną.

Rodzaje wirusów

Wyróżnia się kilka rodzajów wirusów. Najpopularniejszymi z nich są:

• Wirus grypy – należy do rodziny wirusów RNA z rodzaju Influenzavirus. Wirusy grypy powodują sezonowe epidemie;
• Wirus HIV – odpowiedzialny za zakażenie ludzkim układem odpornościowym. Niszczy komórki odpornościowe, prowadząc do rozwoju zespołu nabytego niedoboru odporności (AIDS);
• Wirus brodawczaka ludzkiego (HPV) – rodzaj wirusa przenoszony drogą płciową, który może prowadzić do raka szyjki macicy;
• Wirus opryszczki – Herpes simplex virus, który powoduje opryszczkę wargową (HSV-1) oraz opryszczkę narządów płciowych (HSV-2). To są powszechne infekcje, które mogą wywoływać nawroty u zakażonych osób;
• Wirus Ebola – należy do grupy wirusów RNA, które powodują poważne i często śmiertelne choroby u ludzi i zwierząt. Warto pamiętać, że wywołane nimi infekcje objawiają się wysoką gorączką, bólami mięśni, nudnościami i krwawieniami;
• Wirus ospy wietrznej – znany również jako wirus Varicella-zoster, powoduje ospę wietrzną u dzieci. U dorosłych może prowadzić do półpaśca (bolesnego schorzenia skóry).

Wirusy roślinne — wirus mozaiki tytoniowej

Warto wspomnieć o wirusie mozaiki tytoniowej (TMV). Choć nie atakuje ludzi, jest on modelowym przykładem odporności wirusów – potrafi przetrwać w suchej formie przez lata. Atakuje rośliny z rodziny psiankowatych (tytoń, pomidory), powodując charakterystyczne plamy na liściach.

Najczęstsze choroby wirusowe ludzi

Dominującą grupą są łagodne infekcje górnych dróg oddechowych. Przeziębienie może być wywołane przez ponad 200 typów wirusów (adeno-, ryno-, korona- i enterowirusy). Do katalogu najczęstszych schorzeń należą:

• zapalenie gardła,
• zapalenie krtani,
• gorączka krwotoczna,
• zapalenie oskrzelików,
• ospa wietrzna,
• zapalenie płuc,
• choroby wysypkowe m.in. opryszczka (w tym wargowa, gardła, narządów płciowych, skóry),
• półpasiec,
• rumień zakaźny,
• mononukleoza,
• cytomegalia.

Do najpoważniejszych chorób wirusowych zalicza się wirusowe zapalenie mózgu, wirusowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, a także zapalenie wątroby typu B i C. Trzeba pamiętać, że wirusem jest również HIV.

Wirusowe zapalenie wątroby

Wirusowe zapalenie wątroby to stan zapalny wątroby spowodowany przez różne wirusy, głównie wirusy typu A, B, C, D i E. Każdy z tych wirusów może prowadzić do uszkodzenia wątroby, czego efektem są różne konsekwencje zdrowotne. Wirusowe zapalenie wątroby może mieć odmienny przebieg – od łagodnych i samoograniczających się infekcji po przewlekłe stany chorobowe, które mogą wywoływać poważne powikłania, takie jak marskość wątroby lub rak wątrobowokomórkowy.

Jakie objawy świadczą o infekcji wirusowej? Do podstawowych symptomów zakażenia powszechnymi wirusami z grupy ryno-, adeno- lub enterowirusów należą wykładniki reakcji zapalnej – w tym wypadku reakcji odpornościowej organizmu. Są to zazwyczaj:

• osłabienie,
• uczucie rozbicia,
• bóle głowy,
• bóle stawów,
• bóle mięśni oraz gardła,
• stan podgorączkowy,
• katar – na początku lejący się i wodnisty, stopniowo przechodzący w gęsty o żółtawym lub zielonkawym zabarwieniu,
• suchy kaszel,
• zaczerwienione gardło,
• zapalenie spojówek,
• uczucie zatkanego nosa,
• osłabienie apetytu.

Jak rozpoznać choroby wirusowe?

W diagnostyce chorób wirusowych istotny jest rodzaj podejrzewanej choroby. W niektórych przypadkach, takich jak opryszczka wargowa, ospa czy świnka obraz kliniczny może być na tyle charakterystyczny, że często nie jest konieczne przeprowadzanie testów w celu potwierdzenia obecności konkretnego wirusa. Zazwyczaj w takich przypadkach, zwłaszcza jeśli choroba ma łagodny przebieg, od razu rozpoczyna się leczenie.

Jednak w przypadku przewlekłych chorób zakaźnych, które wymagają specjalistycznego leczenia lub charakteryzują się wysokim potencjałem zakaźnym, konieczne jest potwierdzenie diagnozy poprzez pozytywny wynik badania laboratoryjnego. Do tego typu metod należą:

• Metody molekularne — najbardziej czułe metody, które pozwalają na wykrycie materiału genetycznego wirusa. Wykorzystują techniki takie jak reakcja łańcuchowa polimerazy (PCR) lub sekwencjonowanie DNA. Metody te są droższe i trudniej dostępne, ale pozwalają na wykrycie nawet małych ilości wirusa oraz identyfikację konkretnego gatunku czy szczepu wirusa.
• Hodowla wirusa — metoda polegająca na próbie namnażania wirusa w odpowiednich warunkach laboratoryjnych. Pozwala to na identyfikację i charakterystykę danego wirusa na podstawie morfologii i właściwości wzrostowych.
• Metody serologiczne — polegające na wykrywaniu swoistych przeciwciał lub antygenów wirusa. Badanie opiera się na reakcji między antygenami wirusa a przeciwciałami obecnymi w próbce krwi lub innych płynach ustrojowych.

Choroby wirusowe – leczenie

Jak zatem leczy się infekcje wirusowe? Podstawowy lek na wirusy to odpoczynek. W zależności od stopnia nasilenia objawów zaleca się stosowanie preparatów przeciwbólowych, mukolitycznych lub przeciwkaszlowych oraz leków obkurczających śluzówkę nosa. Dobre efekty w zwalczaniu wirusów daje przejście na lekkostrawną dietę i dbanie o prawidłowe nawodnienie organizmu.

Łagodzić objawy mogą również domowe sposoby na infekcje – syrop z cebuli, czosnek, sok z malin, imbir, miód oraz ekstrakt z lipy, należy jednak zaznaczyć, że nie ma jednoznacznych badań na to, żeby domowe sposoby pomagały zwalczyć infekcję, a jedynie poprawiają komfort pacjenta i mogą przyśpieszać regenerację.

Leki przeciwwirusowe

W niektórych przypadkach stosuje się leki antywirusowe. Zaleca się przyjmowanie wyłącznie tych preparatów, które zostały przepisane przez lekarza, ponieważ niektóre leki bez recepty (takie jak preparaty z inozyną) nie mają wiarygodnych dowodów skuteczności i nie są rekomendowane przez WHO.

Czasami przepisywane są preparaty z acyklowirem, gancyklowirem, amatadyną lub rybawiryną. Te substancje aktywne działają m.in. na wirusy opryszczki, grypy, półpaśca oraz cytomegalii.

Choroby wirusowe — jak im zapobiegać?

Istnieje kilka działań profilaktycznych, które pozwalają zapobiec chorobom wirusowym. Warto więc pamiętać o:

• Właściwej higienie rąk – wskazane jest regularne mycie rąk przez co najmniej 20 sekund wodą i mydłem, a także używanie środka do dezynfekcji na bazie alkoholu o zawartości co najmniej 60%;
• Zasłanianiu ust i nosa zgiętym łokciem lub chusteczką podczas kaszlu bądź kichania;
• Szczepieniach – jeśli są dostępne, jest wskazane regularnie poddawanie się szczepieniom przeciwko określonym wirusom;
• Unikaniu kontaktu z osobami chorymi – najlepiej starać się unikać bliskiego kontaktu z osobami, które wykazują objawy infekcji wirusowej;
• Regularnej dezynfekcji powierzchni, np. biurka, blatów kuchennych;
• Unikaniu dotykania twarzy – zwłaszcza oczu, nosa i ust;
• Wspomaganiu układu odpornościowego za pomocą preparatów, np. z inozyną – zwłaszcza u osób z obniżoną odpornością, np. małych dzieci czy osób starszych.