Schizofrenia – przyczyny, objawy, rodzaje; czy schizofrenię można wyleczyć?

Powrót

Czym jest schizofrenia? Dla większości z nas nazwa tej choroby nie brzmi obco, jednak mimo tego świadomość społeczeństwa na temat przebiegu tego schorzenia jest naprawdę niska. Osoby chore na schizofrenię często są stygmatyzowane, kiedy w rzeczywistości przy odpowiednim leczeniu i wsparciu są w stanie cieszyć się codziennością swojego życia.

Z tego artykułu dowiesz się:

Co to jest schizofrenia?

Schizofrenia jest przewlekłą chorobą klasyfikowaną, jako poważne zaburzenie psychiczne, które wpływa na sposób myślenia, odczuwania i zachowania człowieka. Charakteryzuje się występowaniem epizodów psychotycznych, podczas których osoba doświadcza trudności w odróżnianiu rzeczywistości od swoich wyobrażeń. To choroba, która dotyka około 1% populacji na całym świecie, bez względu na płeć, wiek czy pochodzenie etniczne.

Schizofrenia często zaczyna się w młodym wieku, najczęściej między 16 a 30 rokiem życia. Może mieć różne formy i stopnie nasilenia, a jej przebieg jest zazwyczaj przewlekły, z okresami remisji i nawrotów. Ważne jest, że schizofrenia nie jest rozdwojeniem jaźni, ani nie wynika z braku motywacji czy usposobienia lub charakteru. To choroba mózgu, która wymaga specjalistycznego leczenia.

Osoby zmagające się ze schizofrenią mogą prowadzić normalne, satysfakcjonujące życie, ale potrzebują wsparcia zarówno medycznego, jak i społecznego. Poszerzanie świadomości na temat schizofrenii pomaga zmniejszyć stygmatyzację i promować bardziej empatyczne podejście do osób dotkniętych tym zaburzeniem. 

Objawy schizofrenii

Schizofrenia charakteryzuje się szerokim spektrum objawów, które wpływają na różne aspekty życia osoby chorej. Objawy schizofrenii można podzielić na kilka głównych grup: pozytywne, negatywne, poznawcze i afektywne.

W każdej z tych kategorii wymienia się różne zmiany w organizmie i zachowania, które mogą występować w różnym nasileniu i kombinacjach.

Objawy pozytywne schizofrenii

Objawy pozytywne (objawy wytwórcze) to te, które wprowadzają nowe elementy do normalnych doświadczeń i zachowań. Do najczęściej opisywanych należą objawy psychotyczne — halucynacje i urojenia.

Halucynacje to zmysłowe doznania, które nie mają rzeczywistego źródła — mogą to być słyszalne głosy, widziane obrazy, odczuwane zapachy czy dotyk. Najczęściej spotykane są halucynacje słuchowe, w których osoba słyszy głosy komentujące jej zachowanie lub wydające polecenia. Halucynacje mogą być bardzo dezorientujące, prowadząc do dużego lęku i stresu pacjenta. Odnotowuje się urojenia i omamy wzrokowe, jednak nie są to dominujące objawy pozytywne. 

Urojenia to fałszywe przekonania, które są niezmienne mimo dowodów na ich nieprawdziwość. Osoba chora może wierzyć, że jest prześladowana, śledzona (urojenia prześladowcze) lub że posiada specjalne moce czy misje. Urojenia mogą również dotyczyć ciała, na przykład przekonania o chorobach, które nie istnieją. Uświadomienie choremu urojonych myśli jest niezwykle trudne, często wręcz niemożliwe. Bez odpowiedniego podejścia do pacjenta, nieuniknione jest generowanie konfliktów z otoczeniem i pojawianie się trudności w funkcjonowaniu społecznym.

Warto również wspomnieć o objawach dezorganizacji psychicznej, które także zalicza się do tej grupy objawów. Osoby chore mogą mieć trudności z logicznym myśleniem. Objawia się to chaotyczną, niespójną mową i problemami ze składnym wypowiadaniem się. Pacjenci chorujący na schizofrenię mogą przeskakiwać z jednego tematu na inny bez wyraźnego powiązania, a tym samym ograniczać możliwość trafnej komunikacji.

Objawy katatoniczne to specyficzny rodzaj objawów pozytywnych, charakteryzujący się zaburzeniami motorycznymi i behawioralnymi. Osoby z katatonią mogą doświadczać ekstremalnych zmian w aktywności ruchowej — od nadmiernego pobudzenia do całkowitej niezdolności do poruszania się i osłupienia. Inne objawy katatoniczne obejmują mutyzm (brak mowy), echolalię (powtarzanie słów innych osób) oraz echopraksję (naśladowanie ruchów innych osób). Katatonia jest rzadsza niż inne objawy schizofrenii, ale jej wystąpienie może być bardzo poważne.

Objawy negatywne schizofrenii

Objawy negatywne, w przeciwieństwie do pozytywnych, oznaczają utratę lub osłabienie pewnych funkcji psychicznych. Osoby dotknięte tymi objawami choroby często doświadczają apatii, braku motywacji, wycofania społecznego oraz zmniejszonej ekspresji emocjonalnej. Mogą mieć trudności z inicjowaniem i podtrzymywaniem aktywności oraz relacji międzyludzkich. Symptomy negatywne często prowadzą do pogorszenia jakości życia i mogą sprawiać, że osoba chora wydaje się odizolowana i niezaangażowana.

Brak motywacji i obojętność to jedne z najczęściej spotykanych objawów negatywnych. Osoba chora może stracić zainteresowanie swoją pracą czy hobby, a także nie odczuwać potrzeby wykonywania codziennych czynności — dbania o higienę czy praktykowania swoich nawyków. W tej grupie objawów można wyróżnić także wycofanie społeczne — chorzy często unikają kontaktów z innymi ludźmi, co prowadzi do izolacji i osamotnienia.

Negatywne objawy choroby mogą obejmować także zmniejszoną ekspresję emocjonalną. W przebiegu choroby pacjent może wydawać się „pusty” i otumaniony. Może to objawiać się brakiem mimiki twarzy, monotonnym tonem głosu oraz ograniczoną gestykulacją. Brak reakcji emocjonalnych może być mylący dla otoczenia, które może nie zdawać sobie sprawy z głębokich przeżyć wewnętrznych chorego.

Objawy poznawcze schizofrenii

Objawy poznawcze schizofrenii wpływają na zdolności myślenia, koncentracji oraz przetwarzania informacji. Mogą obejmować problemy z organizacją myśli, trudności w podejmowaniu decyzji, problemy z pamięcią oraz uwagą, prowadząc do problemów w nauce, pracy oraz interakcjach społecznych.

Osoby chore mogą mieć trudności z zapamiętywaniem i przetwarzaniem nowych informacji, co wpływa na zdolność do nauki i wykonywania zadań wymagających koncentracji. Zaburzenia uwagi objawiają się trudnościami w skupieniu się na jednym zadaniu przez dłuższy czas. U chorych mogą występować objawy „rozbieganych” myśli, które utrudniają logiczne myślenie i komunikację. Pacjenci mogą mieć trudności z planowaniem i organizacją swoich działań.

Objawy afektywne schizofrenii

Objawy afektywne dotyczą emocji i nastroju. Osoby chore na schizofrenię mogą doświadczać skrajnych zmian humoru, od głębokiej depresji po nadmierną euforię. Często występują także lęki i niepokój, które mogą dodatkowo komplikować przebieg choroby i wpływać na zdolność do nawiązywania i utrzymywania relacji międzyludzkich.

Depresja jest częstym objawem afektywnym u osób ze schizofrenią. Może objawiać się uczuciem smutku, beznadziejności, brakiem energii i zainteresowania życiem. Lęk i niepokój są również powszechne — osoby chore mogą czuć się nieustannie zagrożone lub niespokojne. Epizody euforii, choć rzadsze, mogą występować i objawiać się nadmiernym pobudzeniem, bezsennością i impulsywnością.

Przyczyny schizofrenii

Schizofrenia to skomplikowane zaburzenie psychiczne, którego przyczyny są złożone i wieloczynnikowe. Nie ma jednego, uniwersalnego czynnika, który odpowiadałby za rozwój tej choroby. Naukowcy uważają, że schizofrenia jest wynikiem interakcji czynników genetycznych, neurobiologicznych, środowiskowych i psychospołecznych.

Czynniki neurobiologiczne

Schizofrenia cechuje się występowaniem zmiany w strukturze i funkcji mózgu, które także są istotnym elementem w zrozumieniu przyczyn choroby. Badania obrazowe mózgu osób ze schizofrenią często wykazują różnice w budowie i aktywności niektórych obszarów mózgu. U pacjentów zaobserwowano zmniejszoną objętość hipokampu, płatów czołowych i skroniowych oraz rozszerzenie komór mózgowych.

W badaniach odnotuje się także zmiany w funkcjonowaniu neuroprzekaźników — dopaminy i glutaminianu. Nadmierna aktywność dopaminergiczna w niektórych obszarach mózgu jest związana z występowaniem epizodów choroby z objawami pozytywnymi (halucynacjami i urojeniami). Z kolei zaburzenia w układzie glutaminergicznym mogą być związane z objawami negatywnymi i poznawczymi.

Czynniki środowiskowe

Czynniki środowiskowe mają również znaczący wpływ na ryzyko rozwoju schizofrenii. Przebyte infekcje wirusowe w trakcie ciąży, niedożywienie matki, stresujące wydarzenia życiowe oraz narażenie na toksyny to tylko niektóre z opisywanych w literaturze czynników, które mogą zwiększać ryzyko zachorowania. 

Traumatyczne doświadczenia w dzieciństwie — przemoc fizyczna, emocjonalna lub seksualna — także mogą przyczyniać się do rozwoju schizofrenii. Wczesne narażenie na stresujące warunki może wpływać na rozwój mózgu i funkcjonowanie układu nerwowego, co zwiększa podatność na zaburzenia psychiczne w późniejszym życiu.

Wysoki poziom stresu, brak wsparcia, izolacja społeczna oraz trudne warunki życiowe, również nie są bez znaczenia w kontekście rozwoju choroby. Stres, zwłaszcza chroniczny, może wywoływać objawy schizofrenii u osób predysponowanych genetycznie. Co więcej, osoby ze schizofrenią często doświadczają stygmatyzacji i dyskryminacji, co może prowadzić do pogorszenia stanu psychicznego i trudności w radzeniu sobie z chorobą.

Czy schizofrenia jest dziedziczna?

Ryzyko wystąpienia schizofrenii jest wyższe u osób, które mają krewnych pierwszego stopnia (rodzice, rodzeństwo) cierpiących na tę chorobę. Jeżeli oboje rodzice są chorzy na schizofrenię, ryzyko zachorowania u dziecka wzrasta do około 40%.

Geny odpowiedzialne za rozwój schizofrenii nie zostały jednak jednoznacznie zidentyfikowane, a badania wskazują na poligeniczny charakter dziedziczenia. Schizofrenia nie jest chorobą monogenową, co oznacza, że nie jest spowodowana jednym genem, lecz kombinacją wielu genów, które razem zwiększają ryzyko zachorowania. Jest to także równoznaczne z tym, że posiadanie genów związanych ze schizofrenią nie gwarantuje, że dana osoba zachoruje. Wpływ genetyki jest modyfikowany przez czynniki środowiskowe i psychospołeczne, które mogą wywoływać lub łagodzić objawy choroby.

Identyfikacja specyficznych genów związanych ze schizofrenią jest trudna ze względu na złożoność tej choroby. Badania genetyczne wskazują na wiele genów, które mogą być zaangażowane w patofizjologię schizofrenii, jednak ich dokładna rola w rozwoju choroby wciąż pozostaje w dużej mierze niejasna.

Rozpoznanie schizofrenii

Rozpoznanie schizofrenii jest procesem złożonym, który wymaga dokładnej oceny przez wykwalifikowanego specjalistę. Zazwyczaj diagnozę stawia się na podstawie wywiadu medycznego, obserwacji klinicznej oraz zastosowania określonych kryteriów diagnostycznych, zawartych i regularnie aktualizowanych w DSM-5 (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders) lub ICD-10 (International Classification of Diseases).

Proces ten obejmuje ocenę objawów, ich nasilenia i czasu trwania oraz wykluczenie innych możliwych przyczyn psychotycznych symptomów — zaburzeń nastroju, nadużywania substancji psychoaktywnych czy innych chorób i problemów zdrowotnych.

Pierwszym krokiem w diagnostyce schizofrenii jest szczegółowy wywiad z pacjentem i jego rodziną. Psychiatra zbiera informacje na temat objawów, historii choroby, funkcjonowania społecznego i zawodowego oraz obecności chorób psychicznych w rodzinie. Następnie przeprowadza się badanie psychiatryczne, które obejmuje ocenę stanu psychicznego pacjenta, jego myślenia, emocji, zachowania i zdolności poznawczych.

W celu wykluczenia innych przyczyn psychotycznych objawów lekarz może zlecić badania laboratoryjnebadania krwi, testy toksykologiczne czy badania obrazowe mózgu (np. rezonans magnetyczny). Celem poszerzenia diagnostyki jest wykluczenie możliwości, że objawy wynikają z chorób somatycznych (guzy mózgu, infekcji czy zaburzeń metabolicznych).

Schizofrenia jest chorobą, która może przybierać różne formy, a jej przebieg może być bardzo różnorodny. Wyróżnia się kilka typów schizofrenii, które różnią się między sobą obrazem klinicznym i dominującymi objawami.

Rodzaje schizofrenii:

  • Schizofrenia paranoidalna — dominują urojenia paranoidalne i halucynacje, zazwyczaj słuchowe. Jest to najczęstsza postać schizofrenii.
  • Schizofrenia hebefreniczna (dezorganizacyjna) — charakteryzuje się dezorganizacją myślenia, mowy i zachowania, a także płytkimi i nieadekwatnymi emocjami.
  • Schizofrenia katatoniczna — dominują zaburzenia motoryczne. U pacjentów odnotowuje się osłupienie (stupor), pobudzenie, mutyzm i echolalię.
  • Schizofrenia rezydualna — objawy pozytywne są minimalne lub nieobecne, ale występują trwałe objawy negatywne, takie jak apatia i wycofanie społeczne.
  • Schizofrenia prosta — charakteryzuje się stopniowym pogarszaniem funkcjonowania, bez wyraźnych epizodów psychotycznych.
  • Schizofrenia niezróżnicowana — obecne są objawy psychotyczne, które nie pasują jednoznacznie do żadnego z powyższych typów choroby.

Jakie są etapy przebiegu schizofrenii?

Schizofrenia zwykle przebiega w kilku etapach, a każdy charakteryzuje się innymi objawami i wyzwaniami, z jakimi musi mierzyć się pacjent i jego najbliższe otoczenie. Znajomość charakterystyki kolejnych etapów i stadiów choroby jest bardzo przydatna w prowadzeniu leczenia, skutecznego zarządzania chorobą i w dawaniu wsparcia osób nią dotkniętych.

Etap prodromalny

Etap prodromalny to początkowy okres przed pojawieniem się pełnoobjawowej schizofrenii. Może trwać od kilku miesięcy do kilku lat i charakteryzuje się subtelnymi zmianami w zachowaniu, myśleniu i emocjach. Osoby na tym etapie choroby mogą doświadczać objawów początkowych:

  • pogorszenia wyników w pracy lub szkole,
  • trudności w nawiązywaniu i utrzymywaniu relacji z innymi,
  • wycofania społecznego,
  • obniżonego nastroju i apatii,
  • niejasnych, dziwnych przekonań lub myśli.

Etap ostry (aktywna faza)

Etap ostry, znany również jako faza aktywna, to okres, w którym objawy schizofrenii są najbardziej wyraźne i intensywne. Osoby w tej fazie mogą doświadczać:

  • halucynacji (najczęściej słuchowych),
  • urojeń (paranoidalnych, wielkościowych, prześladowczych),
  • dezorganizacji myślenia i mowy,
  • katatonii (w przypadku schizofrenii katatonicznej),
  • psychozy schizofrenicznej,
  • znacznego pogorszenia funkcjonowania społecznego i zawodowego.

Ten etap często wymaga interwencji medycznej, w tym często hospitalizacji, w celu stabilizacji objawów i zapobiegania samookaleczeniom lub agresji w afekcie.

Etap remisji

Etap remisji to okres, w którym objawy schizofrenii są kontrolowane dzięki leczeniu. Osoby w tej fazie mogą doświadczyć znacznej poprawy funkcjonowania i jakości życia. Na tym etapie kluczowe staje się utrzymanie regularnego leczenia farmakologicznego oraz wsparcie zdrowia psychicznego, aby zapobiec nawrotom choroby. Ważne jest również prowadzenie zdrowego trybu życia, unikanie stresu i dbanie o wsparcie społeczne.

Etap nawrotu

Niestety, schizofrenia jest chorobą przewlekłą, co oznacza, że nawroty objawów mogą wystąpić w każdym momencie. Mogą być wywołane przez stres, zaprzestanie leczenia lub inne czynniki środowiskowe. W przypadku nawrotu ważne jest szybkie wdrożenie odpowiedniego leczenia, aby zapobiec pogorszeniu stanu pacjenta i ponownemu rozwojowi ostrych objawów.

Jakie są sposoby leczenia schizofrenii?

Leczenie schizofrenii polega na indywidualnym podejściu, dostosowanym do stanu zdrowia pacjenta, stopnia nasilenia objawów oraz odpowiedzi na wcześniejsze terapie. Schizofrenia to choroba psychiczna, która wymaga wieloaspektowego podejścia, łączącego farmakoterapię, psychoterapię i wsparcie psychospołeczne. Najważniejszym celem leczenia jest kontrola objawów, poprawa jakości życia oraz wsparcie w powrocie do codziennego funkcjonowania.

Farmakoterapia jest podstawowym elementem leczenia schizofrenii. Stosuje się leki przeciwpsychotyczne, które pomagają usunąć objawy. Leki działają poprzez regulację poziomu neuroprzekaźników w mózgu, głównie dopaminy i serotoniny. Dobór odpowiedniego farmaceutyku zależy od indywidualnej odpowiedzi pacjenta na terapię oraz profilu skutków ubocznych. W przypadkach, gdy standardowe leki nie przynoszą oczekiwanych rezultatów, stosuje się leki nowej generacji, które mają korzystniejszy profil skutków ubocznych.

Poza leczeniem farmakologicznym bardzo ważnym elementem postępowania w chorobie jest psychoterapia. Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) jest często stosowana w celu pomocy pacjentom w radzeniu sobie z dezorganizacją myślenia, czy paranoidalnymi przekonaniami. Psychoterapia pomaga również w rozwijaniu umiejętności radzenia sobie ze stresem, poprawie funkcjonowania społecznego i zawodowego oraz w budowaniu zdrowej relacji z otoczeniem. W terapii schizofrenii ważne jest również wsparcie rodziny i najbliższych, które może zwiększyć skuteczność leczenia i poprawić stan zdrowia pacjenta.

Coraz częściej podkreśla się także rolę skutecznej komunikacji. Pacjenci ze schizofrenią często mają trudności w komunikowaniu się i trafnym wyrażaniu swoich myśli. W tej kwestii opracowano schematy komunikacyjne, które ułatwiają lepsze porozumienie między lekarzami a pacjentami. Zwraca się w nich uwagę na to, aby lekarze okazywali pacjentom szacunek i zrozumienie, które budują zaufanie i poprawiają skuteczność leczenia. Wprowadza się także terapię logopedyczną, która może być pomocna w poprawie zdolności językowych i komunikacyjnych pacjentów.

W procesie terapeutycznym także rodzina pacjenta jest ważnym faktorem powodzenia leczenia. Bliscy osoby chorej także powinni być edukowani, jak prawidłowo wspierać schizofrenika, aby skutecznie zarządzać chorobą, minimalizować symptomy i zauważać pierwsze objawy. Sesje terapeutyczne, w których uczestniczą zarówno pacjent, jak i opiekunowie, mogą zauważalnie poprawić relacje i zrozumienie w rodzinie. 

Leczenie schizofrenii to proces wymagający zrozumienia, zaangażowania i współpracy między pacjentem, lekarzem i rodziną. Nowoczesne metody terapeutyczne, farmakoterapia i psychoterapia tworzą kompleksowe podejście, które pozwala na skuteczne zarządzanie chorobą i poprawę jakości życia pacjentów.

Życie ze schizofrenią lub schizofrenikiem

Schizofrenia to choroba, która wpływa na wiele aspektów codziennego funkcjonowania pacjenta oraz jego bliskich. Życie z osobą chorą na schizofrenię wymaga zrozumienia, cierpliwości i wsparcia. Dla samego chorego nawet zwykłe czynności dnia codziennego mogą być wyzwaniem — umiejętności radzenia sobie z objawami, przyjmowanie leków oraz uczestnictwo w terapii mogą wydawać się dodatkowym obciążeniem, jednak tak naprawdę są jedynym sposobem na to, aby móc poprawić komfort funkcjonowania.

Dla rodziny i opiekunów, konieczność monitorowania stanu zdrowia chorego i reagowania na zmiany w jego zachowaniu powinny być stałym elementem życia. Wszystko to może wydawać się trudne, jednak nie jest niemożliwe. Istnieje wiele sposobów, aby uczynić to życie łatwiejszym i bardziej przewidywalnym, zarówno dla chorego, jak i jego otoczenia.

Jak zachowuje się człowiek chory na schizofrenię?

Zachowanie osoby chorej na schizofrenię może być bardzo zróżnicowane i zależy od nasilenia oraz rodzaju objawów. Schizofrenia to choroba psychiczna, której objawy pojawiają się na różnych płaszczyznach życia, wpływając na myślenie, emocje i zachowanie.

Warto być w bezpośrednim kontakcie z lekarzem i otwarcie rozmawiać o tym, jakich zachowań można spodziewać się po osobie chorej. Mimo tego, że definiuje się konkretne objawy i typu schizofrenii to na ostateczny sposób manifestowania się choroby może wpływać także indywidualne usposobienie pacjenta.

Schizofrenia — podsumowanie

Schizofrenia to choroba psychiczna, która wpływa na myślenie, emocje i zachowanie pacjentów. Objawy schizofrenii — omamy, urojenia, dezorganizacja myśli oraz wycofanie społeczne — sprawiają, że codzienne funkcjonowanie jest dużym wyzwaniem zarówno dla chorych, jak i ich bliskich. Skuteczne leczenie schizofrenii polega na kombinacji farmakoterapii, psychoterapii oraz wsparcia społecznego. Otwarta komunikacja w relacji pacjent–lekarz pomaga budować zaufanie i poprawiać efektywność terapii. Ważne jest, aby dostosować leczenie do indywidualnych potrzeb pacjenta, uwzględniając zarówno farmakoterapię, jak i psychoterapię. Życie ze schizofrenią to nie tylko wyzwanie, ale również możliwość prowadzenia satysfakcjonującego życia przy odpowiednim wsparciu. Współpraca między pacjentem, lekarzem i rodziną jest niezbędna, aby zminimalizować objawy i poprawić jakość życia pacjentów. Dzięki odpowiedniemu leczeniu, wsparciu i zrozumieniu ze strony społeczeństwa, osoby chore na schizofrenię mogą prowadzić pełne i satysfakcjonujące życie.

Konsultacja merytoryczna lek. Ireneusz Markowski
Dyrektor Medyczny POLMED


Informacja:
Artykuły opublikowane na stronie POLMED Zdrowie, nie pełnią funkcji konsultacji medycznej ani nie wyrażają opinii specjalistów i lekarzy. Prezentowane treści stanowią ogólne wskazówki i nie mogą być traktowane jako wyznacznik przy podejmowaniu decyzji dotyczących modyfikacji diety lub terapii, nawyków lub określaniu zmiany dawkowania leków oraz innych substancji leczniczych. Przed podjęciem działań, które mogą wpłynąć na Twoje życie, zdrowie lub samopoczucie, skonsultuj się z lekarzem lub specjalistą.
Wydawca nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne konsekwencje, wynikające z wykorzystania porad i informacji zawartych na stronie, bez wcześniejszej konsultacji z profesjonalistą.


Dodano: 21/06/2024
Autor
POLMED Zdrowie
POLMED Zdrowie
Najpopularniejsze artykuły w kategorii Choroby
15/02/2021
Choroby, Profilaktyka
Mroczki przed oczami – czym są i o czym świadczą?

Plamki, błyski, paproszki czy muszki pojawiające się przed oczami przeważnie są zupełnie niegroźne, ale czasami mogą świadczyć o poważnej chorobie. Jakie są przyczyny występowania zmian w polu widzenia i czy da się je wyleczyć? Kiedy warto te objawy skonsultować z lekarzem?


16/05/2022
Choroby, Profilaktyka
Krwotok z nosa – przyczyny, co może oznaczać? Jak zatamować krwawienie?

Krwotoki z nosa są powszechne – bez względu na wiek i płeć. Mogą być wynikiem urazu, lub stanu chorobowego. Jakie są inne przyczyny? Co zrobić w razie krwawienia? Kiedy krwotoki powinno się skonsultować z lekarzem?


31/05/2023
Choroby
Nadciśnienie oczne – przyczyny, objawy, leczenie

Ciśnienie ​ oczne​, określane też jako ciśnienie wewnątrzgałkowe albo śródgałkowe, jest to ciśnienie wywierane przez płyn śródoczny na rogówkę i twardówkę.


Zapoznaj się z nasza ofertą:
badania na choroby weneryczne polmed
Nowość! Kup online!
Pakiet badań
Pakiet intymny – diagnostyka chorób wenerycznych
Zadbaj o swoje zdrowie intymne! Kup nasz pakiet diagnostyki chorób wenerycznych.

od 450 zł
diagnostyka prostaty polmed
Kup online!
Pakiet badań
Diagnostyka chorób prostaty
Wykonując badania zawarte w tym pakiecie sprawdzisz funkcjonowanie swoich nerek, wchodzących w skład układu moczowo-płciowego oraz prostaty. Umów wizytę w POLMED!

od 95 zł
test na endometriozę polmed
Nowość! Kup online!
Badania
Test EndoRNA na endometriozę
Test umożliwiający szybką diagnostykę endometriozy. Umów badanie w POLMED!

2400 zł
Więcej usług
Potrzebujesz pomocy?
Skontaktuj się z naszymi konsultantami.
Zapytaj o ofertę
Newsletter
Kup wizytę
Portal Pacjenta Portal Pracodawcy Platforma Medycyny Pracy Panel Agentów Ubezpieczeniowych Partner medyczny
Mam konto
Zaloguj się
Nie mam konta
Zarejestruj się