Infolinia 24/7: 58 775 95 99 / 801 033 200
W ostatnich latach rośnie popularność różnego rodzaju produktów i napojów fermentowanych, ponieważ mają one liczne właściwości prozdrowotne. Jednym z najdłużej znanych ludzkości napojów jest herbata i to na jej bazie wytworzono kombuchę. Kombucha powstaje na drodze fermentacji, dzięki czemu jest wzbogacona o mikroorganizmy i posiada kwaskowy posmak. Warto bliżej poznać sposób jej produkcji, właściwości prozdrowotne, a także przepis na domową kombuchę i standardowe dawkowanie.
Kombucha jest napojem powstającym na drodze fermentacji herbaty (Camellia sinensis var. sinensis i Camellia sinensis var. assamica). Rosnące zainteresowanie żywnością funkcjonalną i naturalnymi sposobami wspierania mikrobioty jelit, przyczyniły się do wzrostu popularności kombuchy. Podobnie jak sama herbata, napój ten ma długą historię – pochodzi z Chin, gdzie już w 220 roku p.n.e. był ceniony za swoje właściwości detoksykujące i energetyzujące.
Kombucha powstaje w procesie fermentacji z herbaty i cukru przy użyciu symbiotycznego związku bakterii i drożdży, tworzącego tzw. „grzybek herbaciany”. W roku 414 lekarz Kombu przywiózł grzybek herbaciany do Japonii z Korei, by wyleczyć problemy trawienne cesarza. „Herbaciany kwas chlebowy” został wprowadzony do Rosji przez kupców orientalnych, a następnie rozprzestrzenił się we wschodniej i zachodniej Europie na przełomie XIX i XX wieku. Orzeźwiająca kombucha przypominająca w smaku musujący cydr jabłkowy, może być przygotowywana w warunkach domowych.
Wspomniany grzybek herbaciany (SCOBY z ang. Symbiotic Culture of Bacteria and Yeast) galaretowata kolonia będąca połączeniem bakterii i grzybów, dzięki którym powstaje kombucha. Dominującymi bakteriami są przedstawiciele prowadzący fermentację octową, z rodzajów: Acetobacter, Gluconobacter, Gluconacetobacter, Komagataeibacter orazdrożdże Saccharomyces, Zygosaccharomyces, Dekkera/Brettanomyces, Pichia.
Dodatkowo, w niewielkich ilościach w kombuchy można też spotkać też bakterie kwasu mlekowego. Sama kompozycja bakterii i grzybów może się nieco różnić między grzybkami herbacianymi i co za tym idzie, między napojami.
Proces produkcji kombuchy rozpoczyna się od zaparzenia mocnej herbaty (czarnej lub zielonej), do której dodaje się sacharozę w stężeniu od około 5% do 15%, stanowiącą źródło węgla dla kultury mikroorganizmów fermentacyjnych. Po zaparzeniu herbatę schładza się do temperatury pokojowej i zaszczepia kulturą SCOBY lub świeżo przygotowaną kombuchą; to zapoczątkowuje fermentację, podczas której mikroorganizmy przekształcają cukry w kwasy organiczne, alkohol i dwutlenek węgla.
Proces fermentacji to naturalny proces utrwalania żywności i napojów, dzięki prowadzącym go mikroorganizmom i ich metabolitom dochodzi do zmiany smaku, wzbogacenia w dodatkowe składniki i zwiększenia biodostępności substancji zawartych w produkcie.
Po zakończeniu fermentacji pierwotnej płyn przelewa się do butelek, dodając owoce lub aromaty, i poddaje fermentacji wtórnej trwającej zwykle od 2 do 4 dni, co prowadzi do naturalnego nasycenia napoju dwutlenkiem węgla i uzyskania efektu musowania.
Dzięki fermentacji kombucha jest napojem bogatym w związki bioaktywne, w tym kwasy organiczne np. kwas octowy, glukonowy, glukuronowy, mlekowy, jabłkowy, które powstają w czasie fermentacji i odpowiadają za charakterystyczny kwaśny smak.
W badaniach stwierdzono konkretne ilości poszczególnych kwasów w kombuchach na bazie herbaty czarnej: glukonowy (70,11 g/L), octowy (11,15 g/L), 1,4-lakton kwasu D-sacharydowego (DSL) 5,23 g/L, bursztynowy 3,05 g/L, glukuronowy 1,58 g/L oraz kwas askorbinowy (witamina C) 0,70 g/L.
Kombucha zawiera także witaminy, zwłaszcza witaminę C oraz niewielkie ilości witamin z grupy B, a także mikroelementy takie jak fluor, potas i mangan oraz polifenole pochodzące z użytej herbaty. W napoju obecne są żywe kultury bakterii kwasu octowego oraz drożdże, a także niewielka ilość bakterii mlekowych.
Badania na modelach zwierzęcych i in vitro sugerują wiele prozdrowotnych właściwości kombuchy. Część odnosi się do składników zawartych w herbacie, np. polifenoli, które są przeciwutleniaczami. Istnieją też doniesienia o działaniu przeciwdrobnoustrojowym wobec patogennych bakterii oraz właściwościach detoksykujących wobec komórek wątroby.
Jest prawdopodobne, że opisywane efekty kombuchy, takie jak stymulacja układu odpornościowego, poprawa trawienia i funkcji wątroby czy też zwiększenie ogólnego metabolizmu, mogą być wynikiem zarówno właściwości przypisywanych herbacie, jak i zmian chemicznych zachodzących w trakcie fermentacji. Warto jednak zaznaczyć, że badań z udziałem ludzi, potwierdzających te dobroczynne działania jest niewiele.
Właściwości antyoksydacyjne kombuchy są związane ze głównie składem herbaty, na bazie której powstaje. W zielonej i czarnej herbacie znajduje się wiele substancji silne przeciwutleniających, mianowicie polifenoli, które sprawiają, że napary herbaciane często stosuje się jako wsparcie organizmu w walce z wolnymi rodnikami. Nadmiar wolnych rodników (stres oksydacyjny) sprzyja procesom zapalnym, nowotworowym oraz odpowiada za starzenie się komórek.
Do najsilniej działających polifenoli w herbacie należą katechiny, np. galusan-3-epigallokatechina (EGCG) i ich pochodne np. kwercetyna. Innymi polifenolami w czarnej herbacie są teaflawiny i tearubiginy oraz kwasy fenolowe (np. kwas galusowy). Właściwości przeciwutleniające kombuchy wynikają głównie z działania wymienionych związków.
Działanie przeciwdrobnoustrojowe herbaty oraz samej kombuchy badano wobec szeregu patogennych mikroorganizmów, głównie powodujących biegunki Shigella sonnei, Vibrio cholerae, Escherichia coli, Aeromonas hydrophila, Yersinia enterolitica, Pseudomonas aeruginosa, Enterobacter cloacae, Staphylococcus epidermidis, Campylobacter jejuni, Salmonella enteritidis, Salmonella typhimurium, Bacillus cereus, Helicobacter pylori i Listeria monocytogenes.
Badania wykazały, że fermentacja kombuchy prowadzi do powstania związków bioaktywnych, takich jak kwas octowy, który w połączeniu z polifenolami, wykazuje aktywność przeciw szerokiemu spektrum bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych w badaniach in vitro.
Połączenie aktywnych substancji przeciwdrobnoustrojowych i przeciwutleniających może wspierać układ odpornościowy. Badania na zwierzętach sugerują, że kombucha może modulować poziomy cytokin przeciwzapalnych, obniżając ekspresję np. TNF-α, co wskazuje na efekt przeciwzapalny, który może wspierać odporność.
Pomimo wieloletniego historycznego wykorzystania kombuchy w tym celu w Azji, mało jest doniesień naukowych potwierdzających taki wpływ na ludzi. W jednym badaniu klinicznym, regularne spożycie kombuchy przez cztery tygodnie nie doprowadziło do znaczących zmian w poziomie markerów zapalnych u zdrowych uczestników, choć zauważono subtelne zmiany w składzie mikrobiomu jelitowego.
W badaniach na modelach zwierzęcych, kombucha poprawiała tolerancję glukozy i zmniejszała stłuszczenie wątroby u myszy otyłych, towarzyszyło temu obniżenie hiperinsulinemii i korzystne zmiany w aktywności enzymów wątrobowych. Ponadto, w przeglądach badań sugerowano, że antyoksydacyjne właściwości kombuchy, pochodzące m.in. z polifenoli, kwasów organicznych i witaminy C, mogą chronić komórki wątrobowe przed stresem oksydacyjnym. Natomiast wsparcie trawienia i mikrobioty jelit potencjalnie może sprzyjać oczyszczaniu przewodu pokarmowego, w tym wątroby z substancji zbędnych i toksycznych dla komórek organizmu.
Ponieważ kombucha zawiera żywe mikroorganizmy oraz ich metabolity, może wzbogacać mikrobiotę jelitową oraz mieć działanie prebiotyczne, czyli wspierać rozwój prozdrowotnych bakterii w jelitach. Historycznie kombuche wykorzystywano w leczeniu zaburzeń trawiennych i leczeniu chorób układu pokarmowego.
Badania nad efektami 4 tygodniowego picia kombuchy nie potwierdziły znaczących zmian w poziomie markerów zapalnych u zdrowych uczestników, ale zauważono subtelne zmiany w składzie mikrobiomu jelitowego. Kuracja prowadziła do wzrostu liczebności mikroorganizmów produkujących krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe (SCFA), co może wspierać barierę jelitową i zdrowie metaboliczne.
W badaniach na modelach zwierzęcych regularne spożycie kombuchy poprawiało tolerancję glukozy, zmniejszyło insulinooporność i aktywność enzymów związanych z metabolizmem w wątrobie. Stąd wnioski, że kombucha może mieć zastosowanie w poprawie parametrów metabolizmu węglowodanów oraz może być wsparciem w leczeniu cukrzycy. W pilotażowym badaniu u osób z cukrzycą typu 2 spożycie 240 ml kombuchy dziennie przez cztery tygodnie prowadziło do istotnego obniżenia poziomu glukozy na czczo w porównaniu z pomiarem początkowym, czego nie zaobserwowano w grupie placebo.
Rozpoczynając swoją przygodę z kombuchą warto zaczynać stopniowo oraz obserwować reakcję swojego organizmu. Dla osób zdrowych sugeruje się rozpoczęcie od małych porcji, np. 100-125 ml dziennie. Po kilku dniach można rozpocząć stopniowe zwiększanie dawki, jeżeli nie występują dolegliwości żołądkowo-jelitowe.
W kombuchy może się znajdować niewielka ilość naturalnie powstałego alkoholu, jednak nie powinna ona przekraczać 0,5% alkoholu objętościowo, co klasyfikuje je jako napoje niealkoholowe w przepisach. Warto podkreślić, że domowa kombucha może mieć nieco wyższe stężenie alkoholu.
Kombuchy nie powinny stosować:
Wśród możliwych skutków ubocznych picia kombuchy wymienia się reakcje takie jak dolegliwości żołądkowe, ból brzucha, nudności, szczególnie u osób mających wrażliwy układ pokarmowy, a w rzadkich przypadkach poważniejsze problemy, jak uszkodzenie wątroby.
Pasteryzacja zabija mikroorganizmy, zarówno te potencjalnie korzystne, jak i potencjalnie chorobotwórczych – redukuje ryzyko zakażeń, ale może też ograniczyć efekty probiotyczne. Może ona być dobra na początek. Niepasteryzowana kombucha zachowuje żywe kultury, ale wymaga większej ostrożności co do higieny produkcji, warunków fermentacji i przechowywania.
Jest wiele przepisów na kombuchę – można przygotować ją na bazie różnych herbat. Oto najważniejsze kroki w przygotowaniu kombuchy:
Jest wiele dostępnych przepisów, które dodatkowo można modyfikować, gdy nabierze się doświadczenia. Warto korzystać z porad dietetyków i osób przygotowujących kombuche na co dzień.
Kombucha różni się od kefiru wodnego, czy zakwasu buraczanego m.in. używanym substratem (herbata + cukier vs. mleko lub warzywa) i różnym składem mikroorganizmów.
Przykładowo kefir wodny ma inny skład bakterii i drożdży, niż zakwas buraczany oraz kombucha. W kefirach i zakwasach dominują raczej mikroorganizmy fermentacji mlekowej, natomiast w kombuchy bakterie i grzyby prowadzące fermentację octową, stąd nieco inne walory zdrowotne i zastosowania tych produktów. Ponadto, napoje te różnią się pod względem smaku (kwasowość) i profilu bioaktywnych związków odżywczych, co jest ważne przy komponowaniu diet.
Informacja:
Artykuły opublikowane na stronie POLMED Zdrowie, nie pełnią funkcji konsultacji medycznej ani nie wyrażają opinii specjalistów i lekarzy. Prezentowane treści stanowią ogólne wskazówki i nie mogą być traktowane jako wyznacznik przy podejmowaniu decyzji dotyczących modyfikacji diety lub terapii, nawyków lub określaniu zmiany dawkowania leków oraz innych substancji leczniczych. Przed podjęciem działań, które mogą wpłynąć na Twoje życie, zdrowie lub samopoczucie, skonsultuj się z lekarzem lub specjalistą.
Wydawca nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne konsekwencje, wynikające z wykorzystania porad i informacji zawartych na stronie, bez wcześniejszej konsultacji z profesjonalistą.
Wokół diety przyszłej mamy narosło wiele pytań: Co dokładnie jeść? Czego unikać? Ile kalorii więcej potrzebuję? Aby uporządkować te informacje, przygotowaliśmy 10 konkretnych, opartych na dowodach zasad żywienia w ciąży, które rozwieją wszystkie Twoje wątpliwości.
Kamienie żółciowe to złogi powstające w pęcherzyku oraz przewodach żółciowych. Prowadzą one do kamicy pęcherzyka żółciowego, jednej z najczęstszych chorób przewodu pokarmowego w Europie, objawiającej się silnym, napadowym bólem określanym mianem kolki żółciowej. Kamienie które powstają w drogach żółciowych i nie przedostają się do pęcherzyka żółciowego mogą powodować rzadszą postać kamicy żółciowej – kamicę przewodową. Jak postępować w przypadku kamieni w pęcherzyku żółciowym? Czy można ich uniknąć i czy zawsze konieczna jest operacja?
Salmonelle to jedne z najbardziej znanych chorobotwórczych bakterii, głównie za sprawą wywoływanych przez nie dolegliwości żołądkowo-jelitowych. Zwłaszcza w okresie letnim często słyszymy o zatruciach pokarmowych wywołanych przez te szczepy. W Polsce świadomość społeczna w tym zakresie z roku na rok jest coraz większa.
Skład flory bakteryjnej jelit ma bardzo duże znaczenie dla ogólnego stanu organizmu. Mikrobiota — ekosystem tworzony przez bakterie w przewodzie pokarmowym ma bardzo duże znaczenie dla zdrowia człowieka. M.in. wpływa na wchłanianie witamin i minerałów, usprawnia proces trawienia, wzmacnia układ immunologiczny i polepsza nastrój. Żeby poprawić stan mikrobioty, warto sięgać po probiotyki i prebiotyki w odpowiedniej ilości. Czym różni się probiotyk od prebiotyku? Jakie są najbardziej znane szczepy probiotyczne? Odpowiadamy!
