Infolinia 24/7: 58 775 95 99 / 801 033 200
Kiszonki – od wieków cenione za smak i trwałość – w ostatnich latach zyskały status superfoods i naturalnego sojusznika zdrowia. Jednak czy popularne tezy o ich probiotycznym działaniu i wpływie na cały organizm mają naukowe potwierdzenie? Nasz artykuł to kompleksowy przewodnik: od dogłębnego wyjaśnienia procesu fermentacji mlekowej, przez analizę, jak bakterie kwasu mlekowego faktycznie wspierają mikrobiom jelitowy po praktyczne wskazówki dotyczące przygotowania wartościowych, domowych kiszonek. Poznaj ich zdrowotne właściwości, składniki odżywcze oraz przeciwwskazania, o których musisz wiedzieć.
Chcesz szybko dowiedzieć się, dlaczego kiszonki są tak cenne dla zdrowia? Poniżej znajdziesz odpowiedzi na najważniejsze pytania, które rozwieją Twoje wątpliwości.
Kiszonki to produkty spożywcze powstałe w wyniku naturalnej fermentacji mlekowej, prowadzonej przez bakterie kwasu mlekowego (głównie z rodzaju Lactobacillus, Leuconostoc, Pediococcus), które przekształcają zawarte w surowcu cukry (głównie glukozę) w kwas mlekowy. Proces ten zachodzi w środowisku beztlenowym i niskim pH, co ogranicza rozwój drobnoustrojów patogennych oraz przedłuża trwałość produktu bez konieczności użycia konserwantów.
Proces fermentacji mlekowej, nazywany też kiszeniem zmienia smak warzyw i owoców, nadając im charakterystyczny kwaśny posmak. Powstałe w ten sposób produkty są ciekawym, zdrowym dodatkiem i urozmaiceniem diety. Kiszenie umożliwia również długie przechowywanie tych produktów bez udziału sztucznych konserwantów i utrwalaczy.
Kolejną istotną cechą kiszonek jest bogactwo składników odżywczych i witamin (szczególnie C), w formie łatwoprzyswajalnej. Ponadto, kiszonki zawierają substancje prebiotyczne, czyli pokarm dla mikrobioty jelitowej i żywe mikroorganizmy, które również wpływają korzystnie na mikrobiotę jelitową.
Tradycja spożywania kiszonek w różnych kulturach jest bardzo długa – niektóre źródła sugerują, że warzywa kiszono już w starożytnej Mezopotamii. Z dobrodziejstw kiszonek korzystano już na pewno na długo przed eksperymentami Ludwika Pasteura, który w latach 1857–1868 poświęcił się tematowi fermentacji i udowodnił, że za procesy fermentacyjne odpowiadają mikroorganizmy.
Kiszone produkty można znaleźć w wielu kuchniach świata – często różnią się one przygotowaniem i przyprawami. W Polsce najbardziej popularne są kiszone ogórki i kapusta, choć w podobny sposób można zakisić też kalafior, marchew i buraczki, lub sam sok z buraków. Do innych sławnych kiszonek należy koreańskie kimchi z kapusty pekińskiej czasami z innymi warzywami, często z pikantnymi papryczkami. Kimchi jest bogate w witaminy A i C, wapń, żelazo, błonnik i kapsaicynę.
W krajach z azjatyckich można też spotkać wiele fermentowanych produktów z soji np. miso, tempeh czy sos sojowy. Można również kisić rzodkiew, bakłażany i owoce, np. arbuza, czy jabłka. Warto pamiętać, że kiszenie to kontrolowany proces fermentacyjny, który nie tylko konserwuje żywność, ale również wzbogaca ją o szereg bioaktywnych związków – w tym witaminy z grupy B, enzymy, związki przeciwutleniające i naturalne probiotyki.
Efektem jest żywność funkcjonalna o udokumentowanym korzystnym wpływie na mikrobiotę jelitową oraz cały organizm. Kiszonki stanowią zatem nie tylko element tradycyjnych praktyk kulinarnych, ale również naturalny nośnik postbiotyków, metabolitów bakteryjnych i samych bakterii, mających korzystny wpływ na zdrowia człowieka.
Jak już wspomniano, kiszonki korzystnie wpływają na mikrobiotę jelitową. Dostarczają substancji prebiotycznych karmiących mikrobiotę jelit, zawierają też kwas mlekowy obniżający pH w jelitach, co jest korzystne dla procesów fizjologicznych.
Niektóre gatunki Lactobacillus pochodzące z żywności mogą zasiedlić jelito, podnosząc różnorodność mikrobioty i wykazując korzystny wpływ na zdrowie, podobnie jak probiotyki. Dlatego często kiszonki nazywane są żywnością probiotyczną i superfoods.
Wpływają one korzystnie na trawienie i wchłanianie substancji odżywczych, a same mają zwykle niewiele kalorii. Zawarte w kiszonkach przeciwutleniacze, w tym witaminy C, A i E redukują stany zapalne i neutralizują wolne rodniki, co spowalnia starzenie organizmu i procesy nowotworowe. Poza tymi witaminami w kiszonkach są też witaminy z grupy B, witamina K i składniki mineralne, takie jak potas, wapń, magnez i żelazo.
Regularne spożywanie produktów kiszonych dzięki obecności pre- i probiotyków może również wpływać na obniżenie poziomu cholesterolu oraz stabilizację poziomu cukru we krwi, co jest szczególnie korzystne dla osób z cukrzycą typu 2.
Kiszonki wspierają także metabolizm tłuszczów, co może pomagać w redukcji masy ciała i zapobiegać otyłości. Zawarte w kiszonkach bakterie z rodzaju Lactobacillus, należą do bakterii ochronnych fermentujących węglowodany w jelitach, konkurują one o miejsce i pokarm z bakteriami i grzybami patogennymi. Część z nich może aktywnie zwalczać patogeny lub spowalniać ich rozwój oraz działać uszczelniająco na nabłonek jelitowy.
Ochronne bakterie kwasu mlekowego z rodzajów Lactobacillus i Bifidobacterium produkują prozdrowotne substancje, np. neuroprzekaźniki takie jak serotonina, nazywana też hormonem szczęścia i wyciszający ból kwas gammaaminomasłowy (GABA). Te bakterie wspierają też odporność i mają korzystny wpływ na pracę jelit, w tym na regularność i konsystencję wypróżnień. Warto podkreślić, że prawidłowa i różnorodna mikrobiota jelit jest podstawą długofalowego zdrowia i odporności całego organizmu. Dotyczy to nie tylko jelit, ale też przykładowo górnych dróg oddechowych i układu moczowo-płciowego.
Zakiszenie ogórków lub kapusty nie jest skomplikowane, a podstawowe przepisy można zmodyfikować, gdy nabierzemy wprawy. Na pewno warto słuchać rad osób regularnie robiących kiszonki i inne przetwory.
Składniki:
Przygotowanie krok po kroku:
Dokładnie umyj ogórki i pozostałe składniki. Ogórki wraz z dodatkami układaj ciasno w słoikach. Następnie przygotuj solankę – rozpuść sól w przegotowanej, ciepłej wodzie (1 łyżka soli na 1 litr). Zalej ogórki solanką, zakryj gazą lub zakręć luźno słoik. Odstaw w ciepłe miejsce na 3–5 dni, potem przenieś je do chłodnego (np. piwnicy). Po kilku dniach możesz mieć ogórki małosolne, a po ok. 2 tygodniach ogórki będą dobrze ukiszone.
Składniki:
Przygotowanie krok po kroku:
Poszatkuj kapustę i zetrzyj marchew (jeśli jej używasz). W dużej misce wymieszaj kapustę (marchew) z solą. Odstaw na 30 minut, aż puści sok. Ubij kapustę w kamionce lub dużym słoju, mocno dociskając, by sok ją przykrył. Przykryj talerzem lub pokrywką i obciąż (np. kamieniem, słoikiem z wodą). Następnie odstaw w temperaturze pokojowej na 5–7 dni. Codziennie sprawdzaj i ewentualnie nakłuj widelcem, żeby ją odgazować. Gdy smak będzie odpowiednio kwaśny, przenieś do chłodnego miejsca.
Jeżeli nie jedliśmy nigdy kiszonek, warto na początku zachować umiar, ponieważ ich duża ilość może spowodować biegunkę lub ból brzucha. Lepiej zacząć od niewielkich porcji.
Istnieje wiele możliwości podania kiszonek. Kiszone ogórki mogą stanowić dodatek do posiłku, pasty do chleba, sałatek i sałat, sosu myśliwskiego, a kapusta może być dodatkiem do obiadu sama lub w postaci różnych surówek, składnikiem farszu do papryki lub wytrawnych naleśników. Zarówno kiszone ogórki i kapusta stanowią podstawę klasycznych polskich zup, a także wielu tradycyjnych dań. Można też czerpać pomysły na rozmaite kiszonki z innych kuchni świata.
Często kiszonki nazywa się wprost probiotykami, jednak warto pamiętać, że nie powinno się stawiać znaku równości między kiszonką, a probiotykiem w postaci leku lub suplementu. Probiotyki muszą zawierać dokładnie określone bezpieczne szczepy, o korzystnym wpływie na zdrowie oraz w określonej dawce. Szczególnie, że leki przechodzą szczegółową rejestracje i kontrole. Można też dobrać szczep lub szczepy do konkretnych dolegliwości, np. biegunka lub zapobieganie biegunce poantybiotykowej.
Z naturalnymi kiszonkami nie jest to możliwe, choć też mają potwierdzony korzystny wpływ na zdrowie i wspierają mikrobiotę jelit, jednak nie do końca wiemy, które dokładnie mikroorganizmy zjadamy i w jakiej ilości.
Jeżeli chcemy dobrać odpowiednie probiotyki w celach profilaktycznych lub leczniczych warto poradzić się specjalistów. Można też wykonać badanie mikrobioty jelitowej i wypełnić wywiad chorobowy w celu doboru celowanej probiotykoterapii.
Warto podkreślić, że choć kiszonki należą do zdrowych produktów, jednak są grupy osób z niektórymi schorzeniami, które powinny je ograniczyć lub wręcz wykluczyć je z diety. Należą do nich:
W przypadku SIBO i nietolerancji histaminy spożycie kiszonek może wyzwolić lub pogłębić objawy tych schorzeń. W przypadku osób z wrażliwym układem pokarmowym, pacjentów z nadciśnieniem czy chorobami nerek najczęściej zaleca się spożywanie kiszonek w niewielkich ilościach.
Kiszonki to naturalny skarb, powstający przy udziale mikroorganizmów. Są bogate w wiele składników odżywczych, antyoksydantów, prebiotyków i w żywe mikroorganizmy. Kiedyś ratowały ludzi przed niedoborami witamin zimą, teraz ponownie wracają do łask, ze względu na ich walory zdrowotne i trwałość bez konserwantów. Wspomagają trawienie, są niskokaloryczne i wspierają prawidłową mikrobiotę jelit, dlatego warto urozmaicać nimi dietę.
Informacja:
Artykuły opublikowane na stronie POLMED Zdrowie, nie pełnią funkcji konsultacji medycznej ani nie wyrażają opinii specjalistów i lekarzy. Prezentowane treści stanowią ogólne wskazówki i nie mogą być traktowane jako wyznacznik przy podejmowaniu decyzji dotyczących modyfikacji diety lub terapii, nawyków lub określaniu zmiany dawkowania leków oraz innych substancji leczniczych. Przed podjęciem działań, które mogą wpłynąć na Twoje życie, zdrowie lub samopoczucie, skonsultuj się z lekarzem lub specjalistą.
Wydawca nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne konsekwencje, wynikające z wykorzystania porad i informacji zawartych na stronie, bez wcześniejszej konsultacji z profesjonalistą.
Glutaminian sodu (sól sodowa kwasu glutaminowego) to substancja pochodzenia naturalnego wykorzystywana powszechnie jako wzmacniacz smaku i dodatek do żywności. Pierwszy raz wyizolowano go w Japonii z glonów morskich kombu. Czy glutaminian sodu jest niezdrowy? Kto i dlaczego powinien na niego uważać? Każdy konsument powinien być świadomy, w jakich produktach i pod jakimi nazwami się ukrywa.
Kamienie żółciowe to złogi powstające w pęcherzyku oraz przewodach żółciowych. Prowadzą one do kamicy pęcherzyka żółciowego, jednej z najczęstszych chorób przewodu pokarmowego w Europie, objawiającej się silnym, napadowym bólem określanym mianem kolki żółciowej. Kamienie które powstają w drogach żółciowych i nie przedostają się do pęcherzyka żółciowego mogą powodować rzadszą postać kamicy żółciowej – kamicę przewodową. Jak postępować w przypadku kamieni w pęcherzyku żółciowym? Czy można ich uniknąć i czy zawsze konieczna jest operacja?
Salmonelle to jedne z najbardziej znanych chorobotwórczych bakterii, głównie za sprawą wywoływanych przez nie dolegliwości żołądkowo-jelitowych. Zwłaszcza w okresie letnim często słyszymy o zatruciach pokarmowych wywołanych przez te szczepy. W Polsce świadomość społeczna w tym zakresie z roku na rok jest coraz większa.
Skład flory bakteryjnej jelit ma bardzo duże znaczenie dla ogólnego stanu organizmu. Mikrobiota — ekosystem tworzony przez bakterie w przewodzie pokarmowym ma bardzo duże znaczenie dla zdrowia człowieka. M.in. wpływa na wchłanianie witamin i minerałów, usprawnia proces trawienia, wzmacnia układ immunologiczny i polepsza nastrój. Żeby poprawić stan mikrobioty, warto sięgać po probiotyki i prebiotyki w odpowiedniej ilości. Czym różni się probiotyk od prebiotyku? Jakie są najbardziej znane szczepy probiotyczne? Odpowiadamy!
